از ابتدا هم معلوم بود که بار کج اصولگرایی به مقصد نمی رسد. کسانی که از مدتی پیش، به دلایل انتفاعی خود را در مسیر "باد اصولگرایی" قرار دادند و دویدند تا زیر چتر اصولگرایی جمع شوند، اکنون پیش از هر زمانی، در بین خود، ساز مخالف، کوک می کنند.
6+5 ی ها، لیست لاریجانی را قبول ندارند، نماینده های جا مانده مجلس هفتم از بقیه لیستها، در فکر تشکیل گروهی جدیدند، قالیباف و رضایی در فکر لیستی دیگرند، آقای "ع ف" که جایی در لیست مشهد پیدا نکرده، در پی تشکیل گروه جدیدی به نام "اصولگرایان تحولخواه" است. دیگرانی هم که دستشان به سفره " جبهه متحد اصولگرایان" نرسیده، به فکر مجمع "ائتلاف مردمی اصولگرایان" هستند. همینطور پیش برویم هر روز نام یک ائتلاف جدید را خواهیم شنید.
باری، فصل ، فصل اصولگرایی است و سفره اش، چرب تر از اصلاح طلبی.
ادامه مطلب...
نقل از "ابوالقاسم بیات، کاندیدای جوانان مشهد"
من گمان می کنم، مشکلات روستاهای ما، عموما ریشه های مشترک دارد. مشکل تمام آنها، که اتفاقا مشکلی ملی است، عدم توجه زیر بنایی به مباحث توسعه متوازن در روستاها، به لحاظ فرهنگی، اقتصادی، معیشتی در گذشته بوده است.
این بی توجهی باعث شده تا عدم افزایش سطح درآمد و رفاه آنها در کنار مسائلی چون افزایش سطح سواد جوانان روستایی و عدم جذب آنها در مناطق روستایی، پدیده مهاجرت به مناطق شهری چه بیشتر شدت گیرد. ادامه را ببینید...
ادامه مطلب...
* اتوپیا: به هنگام خواندن مطلب زیر تمام وجودم یکپاره آتش و درد شده بود. پر از کینه و ترحم و افسوس. راوی مطلب کارمند سازمان ملل در مشهد است:
بالای سر در ساختمان محل کار ما تابلوی ””UN”” نصب شده بود. بعنوان مأمور سازمان ملل در شناخت و تشخيص پناهندگان واقعی تحت کنوانسيون ۱۹۵۱ به مشهد رفته بودم . طبيعی است که اسم ””UN”” و سازمان ملل خيلی دهن پر کن است. خيلی ها فکر می کردند ما آنجا نشسته ايم تا صلح جهانی را تأمين کنيم. ... ادامه مطلب را کلیک کنید...
ادامه مطلب...
دوستم میگه این اصلاح طلبها دسته جمعی سوار هواپیما بشن برن بیرون. اما من فکر میکنم نیازی به هواپیما نیست. ملت در همان روزهای آخر دوران هاشمی همه انقلابیون رو سوار کره الاغی کردند و بسوی مرزها رها کرده اند. منتها خدا پدر این ملا ممد خاتمی رو بیامرزه نمیدونم از کجا این سید آمد و سر الاغ رو بسمت کشور برگردوند. تا اواخر دوران خاتمی هم معلوم نبود الاغه کدوم کویر گم و گور شده بود!تا اینکه یکی از سواره ها که میگن اسمش محمود بی غمه پرید پایین و افسار الاغه رو گرفت و نذاشت گیج بخوره. خدا حفظش کنه انصافا خوب داره حیونو بسوی مرزها رهبری میکنه! فقط دعا کن این ممد فریبا دوباره برنگرده . دعا کن دعا دعا اسلحه مومنه . خدایا کاری کن انقلابیون بی خیال بشن برن به زن و بچشون برسن! بارالها طعم شیرین قدرت را به مذاق اصلاح طلبها تلخ بفرما! پروردگارا این محمود را از بلایا بدور گردان ! این اصلاح طلبها را چه قابل اصلاح باشند و چه نباشند ریشه کن و منکوب بگردان! ما مردم نجیب و باحال را به حال خود رها بفرما! آمین یا رب الآلمین!
نوشته ی ابوالقاسم بیات abayat.ir
... دلیل این همه تلاش ِ جبهه اصلاحات را برای تایید شدن کاندیداهایش نمی فهمم. این انتخابات در بهترین حالت، چیزی می شود مثل مجلس ششم. ... ادامه مطلب را ببینید
ادامه مطلب...
دویچه وله: عباس عبدی معتقد است که رد صلاحیتها هم یک تاکتیک است و هم یک استراتژی، زیرا اصلاحطلبان را از بحث بر سر جنبههای دیگر انتخابات، از جمله سلامت انتخابات و وظایفی که مجلس باید انجام دهد غافل میکند. بحث در بارهی انتخابات مجلس باید چه محورها و خصوصیاتی داشته باشد؟ آیا مشکل اصلاحطلبان در ارتباط با مجلس صرفاَ نظارت استصوابی است یا نداشتن برنامه و طرح برای ورود به مجلس هم به عنوان یکی از ضعفهای آنها مطرح است؟ این که اصلاحطلبان به مجلس به عنوان تریبون نگاه میکنند تا چه حد درک و دریافت درستی از کارکردهای این نهاد در ایران است؟
بقیه را در اینجا ببینید.
با تشکر از حضور خوانندگان محترم در این صفحه و عرض پوزش، به دلایل معذوریت های اخلاقی و حفظ شان فرد مزبور این مطلب را برداشتم.
سایر مطالب را از صفحه اصلی "اتوپیا" ببینید.
ادامه مطلب...
ادامه مطلب...
خبر : يك روزنامه عراقي روز چهارشنبه درگزارشي ازنجف، به آرزو وعلاقه ايرانيان براي دفن مردگان و درگذشتگان خود در قبرستان وادي السلام در نجف اشرف پرداخته است. روزنامه المشرق می نویسد: سالانه صدها هزار ايراني به عراق آمده و به زيارت بارگاه حضرت امام علي(ع) ميشتابند و آرزو دارند در قبرستان وادي السلام نجف دفن شوند. (نقل از ایرنا).
نظر: وادی السلام قبرستانی در نجف است که بسیاری از مراجع و بزرگان حوزه نجف در آن مدفون شده اند. گذشته از حرمت ذاتی مکانهایی نظیر مساجد و بقاع متبرک اولیای خدا، من دلیل این شیفتگی مفرط به دفن شدن در چنین مکانهایی را متوجه نمی شوم. مواردی مثل داشتن مقبره خانوادگی که متاسفانه بسیار هم رایج شده، یا دفن شدن در شهری خاص را تنها از منظر "سهولت مراجعه و دسترسی بازماندگان برای تقدیم احترام و فاتحه" معقول و قابل درک می دانم. اما دفن شدن در یک کشور دیگر را نه!
شاید برخی گامن می کنند با گسیل امواج معنوی از سوی رحلت یافتگان عالِم و فقیه در قبرستانی مثل وادی السلام، به افرادی عامی و احیانا خطاکاری که در کنارشان آرام گرفته اند، قسمتی از بار گناه و معصیت آنها کاسته شود تا "پل صراط" را آسوده تر بپیمایند! هر چند مطئن باشند دستگاه الاهی پارتی و توصیه نمی پذیرد و در آخرت هر کسی باید محصول عمل خویش را درو کند.
الله اعلم. نمی فهمم! نمی فهمم!
اما این داستان از زاویه دیگری نیز بسیار جالب است: نوع علاقه ایرانیها به محل زندگی! ما ایرانیان دوست داریم در این دنیا در جاهای خوش آب و هوا و فول از کِلاس و پرستیژ مثل شمال تهران زندگی کنیم. و پس از مرگ و پیش از شروع برزخ دوست داریم جاهایی مثل مثل حرم امام رضا (حتی با پرداخت هزینه های گزاف) و یا وادی السلام نجف و ... زندگی آن جهانی شان را شروع نماییم!
- آقای بازرگان معلم آموزشگاه زبان، انسان جالب و آموزنده ای است. بسیار هم اهل مطالعه است. به گفته او یکی از بستگانش که پس از سالها سکونت در سوئد به ایران آمده بود از اوضاع اقتصادی و معیشت مردم ایران، شوکه شده بود.
او برایش تعریف کرده بود که به مدت 10 سال قیمت یک واحد شیر در سوئد در حد 7 کرون ثابت مانده بود. تا اینکه روزی فروشندگان قیمت آن را 1/7 کرون اعلام کردند.
به سرعت از سوی نهاد های مردمی اعلام شد که کسی شیر نخرد.
چنین هم می شود و مدت چند روز شیر در سوپر مارکتها و مغازه ها می ماند. وزیر مربوطه در تلویزیون حاضر می شود و علت افزایش قیمت را توضیح می دهد. اتحادیه های مردمی دلایل او را نمی پذیرند. دوباره وزیر به تلویزیون می رود و اعلام می کند که : باشد! همان که شما می خواهید. شیر از فردا همان 7 کرون قبلی است. اما باز هم به مدت چند روز شیر 7 کرونی در مغازه ها می ماند و کسی نمی خرد. وزیر مربوطه علت را جستجو می کند. اتحادیه های مردمی می گویند که چون دولت، شیر ار بدون علت موجه گران کرده باید جریمه شود و شیر ار از فردا 6 کرون بفروشد! گرچه چند روز از سوی دولت و فروشندگان مقاومت می شود اما نهایتا قیمت شیر همان 6 کرون اعلام می شود!
نتیجه: این را مقایسه کنید با گران شدن روزانه قیمت کالاها و خدمات در ایران، که هیچ مقاومت و حرکت منسجم مردمی را بر نمی انگیزد. در مورد همین شیر قیمت هر کیسه آن، در چند سال اخیر ابتدا 200 تومان بعد 300 ، بعد 400 و اکنون 500 تومان شده است.
همچنین آن را مقایسه کنید با فقدان نهادهای کارآمد مردمی برای حفاظت از حقوق مردم و مصرف کنندگان. جالب اینجاست که در ایران سازمانی به نام "سازمان حمایت از حقوق تولید کنندگان و مصرف کنندگان" همزمان هم از حقوق تولید کنندگان دفاع می کند و هم از حقوق مصرف کنندگان!
